บทที่ 9 ท่านจะกลับเมืองหลวงหรือ

อาหยุนที่นั่งกินอาหารกับเด็กแฝดทั้งสองเห็นม่านม่านเดินออกมาแล้วเขาก็รีบอิ่มทันที จะไม่ให้อิ่มได้อย่างไร ทั้งสามคนกินจนอาหารมากมายบนโต๊ะเหลือเพียงน้อยนิดเท่านั้น

พอเห็นสายตาของม่านม่านที่จ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อาหยุนก็รีบยกชามโจ๊กหายเข้าห้องของกงเพ่ยจิ้นไปอย่างไว “พวกเจ้าไม่คิดจะเหลือให้ข้าเลยหรือ” นางนั่งลงอย่างไม่พอใจ

“ใช่พวกข้ากินหมดเสียที่ไหน ท่านอาหยุนต่างหากท่านแม่” กงหนิงอวี่มุ่ยปากอย่างไม่พอใจ เขาเองก็กินไม่ทันเช่นกัน

“กินเถิด หากไม่อิ่มค่อยเข้าไปกินด้านใน” นางก้มหน้าลงกินในส่วนของนาง

อาหยุนหลังจากป้อนข้าวกงเพ่ยจิ้นเรียบร้อยแล้ว เขาก็คิดจะออกไปเอายาต้มด้านนอกมาให้กิน แต่ถูกกงเพ่ยจิ้นรั้งเอาไว้เสียก่อน

“เจ้าหยิบยกลูกกลอนบนโต๊ะมาให้ข้า” เขาชี้มือที่ไร้เรี่ยวแรงไปที่ยาบนโต๊ะ ที่ม่านม่านนางวางทิ้งเอาไว้

“หืม...ยาอันใดกัน รูปร่างประหลาดนัก ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็น”

“เป็นยาลูกกลอนที่ท่านหมอให้มา” เขาไม่อาจพูดออกมาได้ว่าเป็นยาที่มู่ลี่ม่านนางทิ้งเอาไว้ให้ ถึงแม้ไม่รู้ว่านางได้มาจากที่ใด แต่เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาเชื่อว่านางไม่มีทางทำร้ายเขา หากนางอยากให้เขาตายคงไม่ยื้อชีวิตเอาไว้มาถึงตอนนี้ นางไม่จำเป็นต้องช่วยตอนที่อยู่บนเกวียนวัว

“พี่จิ้น ไหนท่านบอกพี่สะใภ้ไม่ชอบท่านอย่างไรเล่า นางยอมนำของมีค่าไปขายเพื่อหาเงินมารักษาท่านถึงห้าสิบตำลึงเงิน แม้แต่ตอนที่ท่านหมอจะรักษาท่าน นางยังพูดเลยว่า...หากทำให้ท่านตาย นางจะตัดมือของท่านหมอทิ้งเสีย เดิมทีนางเป็นคนโหดเหี้ยมเช่นนี้เลยหรือ” อาหยุนอดสงสัยไม่ได้

แม้แต่กงเพ่ยจิ้นก็ดูจะประหลาดใจไม่น้อย ของมีค่าที่มู่ลี่ม่านนำติดตัวมาเหลือเพียงแค่ปิ่นที่เกาตงหยวนเคยมอบให้นางไว้เท่านั้น เขาไม่อยากเชื่อว่านางจะยอมตัดใจขายเพื่อช่วยชีวิตของเขา

“อีกอย่าง...นางซื้อรถม้าด้วยราคาที่สูงถึงเจ็ดสิบตำลึงทองโดยตาไม่กะพริบเลยพี่จิ้น” อาหยุนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กงเพ่ยจิ้นฟัง ทั้งยังบอกอีกด้วยว่าเขาห้ามนางหลายหนแต่นางไม่เชื่อ

“หืม...” ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ปิ่นที่เกาตงหยวนมอบให้แม้จะมีราคา แต่คงไม่มากเกินกว่าสามสิบตำลึงทองไปได้ แล้วนางนำสิ่งใดไปขายถึงได้มีเงินมากเพียงนี้

“ท่านยังไม่หายดี นอนพักเถิด ข้าจะนอนอยู่ข้างล่าง หากท่านปวดหนักปวดเบาก็เรียกข้าก็แล้วกัน” อาหยุนเดินไปหยิบข้าวของที่เตรียมมาออกมาปูที่พื้นเพื่อเตรียมพักผ่อน

กงเพ่ยจิ้นยังคงนอนลืมตามองเพดานห้องครุ่นคิดเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากของมู่ลี่ม่าน แม้แต่บุตรชายฝาแฝดยามนี้ยังไม่เข้ามาหาเขาเลยสักนิด ไม่รู้ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่

เด็กแฝดจะทำสิ่งใดได้ ทั้งคู่ตามม่านม่านเข้าไปในห้องพักของนางแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งดูการ์ตูนกินขนมและนมไปด้วย

ม่านม่านนางทิ้งเด็กทั้งสองให้ดูโทรทัศน์ ส่วนตัวนางเข้าไปตรวจสอบทองคำที่ตู้เซฟ เมื่อเปิดดูถึงได้รู้ว่า ทองคำหายไปสองก้อน ไม่ใช่ทุกสิ่งที่อยู่ภายในห้องพักที่จะยังคงอยู่ตลอดไป แต่ของมีค่าอย่างทองคำหากนำออกไปใช้ย่อมจะหมดไปได้ทุกเมื่อ

นางไม่ร้อนใจเลยสักนิด ทองคำแท่งตรงหน้ายังมีอีกหลายสิบแท่ง เพียงพอให้ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยไปจนตาย พอคิดถึงความแค้นใจของเจ้าของร่างเดิม ม่านม่านจึงคิดที่จะตอบแทนนางบ้างเล็กน้อย เอาไว้ค่อยหาหนทางเอาคืนคนตระกูลตู้ ยิ่งกับตู้ลี่เจียวน้องสาวที่แสนดีด้วยแล้ว นางต้องคืนให้สักร้อยเท่าถึงจะสาสมกับที่นางถูกดึงเข้ามาอยู่ในร่างของมู่ลี่ม่าน

ม่านม่าน นางคิดเช่นนี้จริงๆ หากมู่ลี่ม่านไม่แค้นใจจนนางตายลง วิญญาณของนางจะถูกดึงเข้ามาอยู่ในร่างของมู่ลี่ม่านได้อย่างไร ในเมื่อตระกูลตู้ยึดครองการค้าของเมืองหลวงมากกว่าครึ่ง นางก็ควรจะทำลายเส้นทางการเงินของตระกูลตู้เสียทั้งหมด นางเริ่มทบทวนจากความทรงจำเดิมของมู่ลี่ม่านว่าการค้าของตระกูลมู่มีสิ่งใดบ้าง แล้วเริ่มเขียนจดลงใส่กระดาษ เพื่อวางแผนเล่นงาน

การค้าของตระกูลตู้เรียกได้ว่าครึ่งหนึ่งที่ขายอยู่ในเมืองหลวง ล้วนเป็นของเขาทั้งหมด เครื่องหอม เครื่องประทินโฉม นางยังพอจะใช้สิ่งที่อยู่ภายในมิติเข้าสู้ได้ แต่พอเป็นเรื่องข้าว ผ้าไหม ใบชา นางไม่มีของพวกนี้อยู่ในมิติ

ม่านม่าน เดินวนหาของในมิติของนาง ก่อนจะพบเข้ากับใบชาที่เคยได้รับมาตอนปีใหม่ที่ผ่านมา “คงใช้ได้กระมัง” นางเองก็ไม่ได้ชอบดื่มชาถึงเพียงนั้น นางรวบรวมน้ำหอม เครื่องอาบน้ำ ครีมทาผิว ใบชาที่มีอยู่ มากองบนโต๊ะ แล้วเริ่มคิดว่าจะใช้ประโยชน์เช่นใด จากนั้นก็เขียนร่างลงใส่ในกระดาษเอาไว้

“ท่านแม่ ข้าง่วงนอนแล้วขอรับ ท่านเสร็จแล้วหรือยัง” กงหนิงอวี่เดินขยี้ตาเข้ามาหานางที่ห้องทำงาน

“อืม ไปนอนกัน” นางวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่เดินนำเด็กทั้งสองไปนอนที่ห้องนอน

หลังจากที่นางล้มตัวลงนอนที่เตียงพร้อมเด็กแฝดที่ซุกเข้าหาไออุ่นจากร่างของนางแล้ว ม่านม่านเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงของนางในตอนนี้เกิดขึ้นจากเด็กทั้งสองคน โดยที่นางแทบไม่รู้ตัวเลยสักนิด ไม่ว่าพวกเขาต้องการอะไร หรืออยากทำสิ่งใด นางล้วนแต่ยอมลงให้พวกเขาสองส่วน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ชีวิตนางก็มีสิ่งอื่นที่ดึงดูดได้มากกว่างานฆ่าคนอีก